Als ik me om half negen in de ochtend naar de persruimte in Stadskantoor 1 begeef, wordt mij al snel duidelijk dat er wat te doen is in de stad. Mijn eigen wijk is met ijzeren hekken nagenoeg hermetisch afgegrendeld van de buitenwereld en elke verkeersregelaar in geel hesje wordt begeleid door minimaal twee politieagenten.
Tilburg kleurt oranje! Vlaggen met wimpels wapperen vrolijk in de stevige wind en de eerste plukjes Oranjefans hebben zich -kleurrijk uitgedost- langs de route geposteerd. Een fenomeen dat ik wel ken van de televisie.

Vandaag ga ik op pad om verslag te doen van Koningsdag. Heel Koningsdag? Nee, mijn accreditatie is gehonoreerd voor drie van de dertien ‘werelden’. Ik, die andere jaren maar amper aandacht had voor ons Koningshuis, laat staan de jaarlijkse feestdag, is vandaag zo trots als een aap. Ik zal het allemaal van dichtbij kunnen meemaken. Samen met andere gelouterde nieuwsmakers en paparazzi ga ik op pad. Zij met hun camera’s, ik met pen en papier.

Struggle for life, survival of the fittest
De persruimte is een belevenis op zich. Zwaar beladen met peperdure apparatuur zoeken fotografen, filmmakers, verslaggevers en andere persmuskieten zich een weg langs de koffie met tompouce. Om even later snel de beste plekjes in de raadszaal te bemachtigen, waar wij de laatste voorlichting krijgen. Maar liefst 220 accreditaties heeft de gemeente uitgedeeld en daarnaast hebben ze nog een behoorlijk aantal mensen moeten teleurstellen.
Vervolgens gaat het naar de busjes. Ook hier vindt de struggle for life plaats, want de beste plek in het busje geeft wellicht ook de meeste kans op een goede plek in het persvak. Mensen torsen naast hun apparatuur ook verschillende varianten trapjes mee. Ik prijs me gelukkig met mijn notitieblok.

2017-04-27 Koningsdag

Ons ‘boevenbusje’ baant zich een weg door de almaar toenemende menigte en dropt ons in de buurt van de eerste locatie: Wereld 2, Groots Welkom. Hier zal een koor van zo’n 1000 zan gers de koning verwelkomen. Maar het is pas 10 uur, nog een uur wachten dus. Om de tijd te doden zet het koor maar vast wat liedjes in en oefenen leden van een artistieke dansgroep hun pasjes.
De stemming in ons vak is melig. Als een zwaar opgedofte jonge vrouw een paar keer voorbij paradeert, draaien alle hoofdjes als in een tenniswedstrijd met haar mee en zijn de per(s)verse opmerkingen niet van de lucht.

Maar rond kwart voor 11 verandert dat. Dan begint er wat te ‘zoemen’ en slaat de ontspannen stemming om in een lichte nervositeit. Er broeit iets, dat is duidelijk. Over een kwartier zal iedereen helemaal klaar moeten staan, om die ene, unieke foto te kunnen maken….
Het blijft niet bij één foto. Een mitrailleursalvo van foto’s wordt afgevuurd zodra de koning zijn gezicht laat zien. Een kwartier later dan gepland nog wel, dus racet hij met grote passen langs het koor om de verloren tijd in te halen. Overigens neemt hij nog wel de tijd om een stortvloed aan enthousiaste kinderen te verwelkomen die hem, Máxima, de prinsesjes of desnoods een ‘lagere’ prins of prinses de hand te schudden. Gelukkig breekt op dat moment de zon door.

2017-04-27 Koningsdag-2

Franse poederdoos
Ook wij als pers verdwijnen even snel als we gekomen zijn en we verlaten het slagveld letterlijk via de achterdeur: een poortje in de houten noodschutting, waarna we via een braakliggend terrein onze volgende wereld bereiken:
Urban Sports. Hier wordt geskatet, gehiphopt en gebasketbald, sporten die prima passen bij de rauwe Spoorzone.
In schril contrast daarbij staat een Franse verslaggever en zijn chaperonne in peperdure kleding. De man poedert zijn gezicht voordat hij live op camera gaat en wordt hard uitgelachen door de rest van het journaille. Het publiek baalt als een stekker dat wij er zomaar voorgeschoven worden. Alle begrip daarvoor overigens maar ja…

2017-04-27 Koningsdag-3

Nog meer kritiek van de omstanders krijgen we bij onze derde stage. Wereld 11, het T3 plein is een wereld van hightech en logistiek. Hier faalt de logistieke planning van de gemeente enigszins en zoeken wij onze eigen weg richting de persvakken.
”Dan kunde wel van de pers zijn, maar da wil nog nie zeggen … “ Kans om hun zin af te maken krijgen de omstanders niet van ons en geholpen door een beveiliger krijgen we toegang tot de beste plekken. Uiteraard opnieuw recht voor de neuzen van bezoekers die hier al uren staan te wachten. Gelukkig krijg ik weinig tijd om me schuldig te voelen, want daar komt het blauwe bloed alweer aan.

Had ik niet ‘U’ moeten zeggen…?
Helaas komt de koning met zijn gezin hier niet voorbij maar de prinsen Maurits en Bernhard nemen uitgebreid de tijd om de helikopter van het ROC die vlak voor ons staat te bezichtigen. Ik schrijf driftig mee en op enig moment staat prins Maurits naast me. Hij buigt zich over mijn krabbels en fronst zijn wenkbrauwen. Ik vind dat ik iets moet zeggen en flap er uit: “Tja, dat kun jij niet lezen hè? Ik waarschijnlijk ook niet dus dat wordt nog wat!” Ik lachen, hij ook. Direct realiseer ik me dat ik Zijne Koninklijke Hoogheid zojuist met ‘jij’ heb aangesproken… Had dat niet ‘u’ moeten zijn?

Even later roept een meisje naar haar moeder: “Mam, ik zat naast een meisje waar Amalia even naast kwam zitten, zó dichtbij was ik!”

Zo kwam er een eind aan een mooie Koningsdag. Ik voel me trots een Tilburger te zijn en deel uit te mogen maken van dit circus. Tilburg is in staat om mooie dingen te organiseren.
’s avonds geniet ik na van de beelden op teevee en probeer mezelf te ontdekken. Warempel, ik was er écht bij!