(Top)sport is één van de grote drijfveren van Edwin Vermetten. Hij deed aan voetbal, rolstoeltennis en roeien en miste op een haar na de paralympische spelen van Rio. Als paravolleyballer bij Volley Tilburg ambieert hij opnieuw het hoogste niveau.

In 2001 werd Edwin werd tijdens een vredesmissie in Bosnië meer dood dan levend uit zijn vrachtwagen gehaald, nadat hij frontaal in botsing was gekomen met een plaatselijke bewoner. Na drie maanden ziekenhuis werd hij ontslagen. Genezen? Nee, nog lang niet. Het duurde nog jaren voordat zijn beide verbrijzelde benen, de breuken in zijn gezicht en een schedelbasisfractuur enigszins geheeld waren. Dat hij weer kon lopen, had niemand voor mogelijk gehouden. Behalve Edwin zelf. Een bijtertje.

“Het ergste was dat ik Bosnïë moest verlaten wegens een burgerongeluk. Daarvoor was ik daar niet naartoe gegaan”! Zo beschrijft Edwin zijn grootste frustratie uit die periode. Het tekent zijn karakter: militair in hard en nieren.
Gelukkig was 2004 een mooi jaar voor Edwin. Zijn toestand werd stabiel en daarop vroeg hij zijn zwangere vrouw Suzanne, die hem al die jaren verpleegd had, ten huwelijk. Edwin: “In de sneeuw ging ik voor haar op m’n knieën. En vervolgens schoot die knie direct op slot, kon ik niet meer overeind. Daar zat ik dan, haha!”

Maak het klein
Gedreven door het sportvirus ging Edwin rolstoeltennissen. In 2012 werd hij gevraagd in teamverband mee te doen aan de beklimming van de Mont Ventoux, om een nieuw type rolstoel te testen. Natuurlijk wilde hij dat, hoe lang had hij nog om te trainen? “Drie dagen”, was het antwoord. “Er is iemand uitgevallen en we vertrekken na het weekend.” Toen Edwin zonder voorbereiding als eerste rolstoeler ooit bovenop de Mont Ventoux stond en men erachter kwam dat de nieuwe techniek in zijn rolstoel het laten afweten, bleek zijn ware talent.

Edwin legt uit hoe hij zo’n uitdaging aanpakt. “In het leger heb ik geleerd om problemen klein te maken. Deze gigantische berg werd voor mij dus niet meer dan een ‘bult’. Elke bocht stond voor mij symbool voor elke keer dat er weer eens een pin of schroefje in mijn lichaam dienst weigerde. Toch was ik daar altijd beter uitgekomen. Dus zo zou het nu ook weer moeten werken.”

Tijdens zijn beklimming ontmoette Edwin een 15-jarige jongen die kanker had. Ook hij maakte de tocht naar boven. “Vertelt die jongen dat zijn enige en ultieme doel was om de top van de Mont Ventoux te halen, want 16 jaar zou hij toch niet meer worden… Nou, dan vielen mijn beperkingen wel weer mee, toch? ’s Avonds hebben we samen de door mij verdiende krat bier leeggedronken.”

Zúlke armen!
Het NOC*NSF was Edwin’s opvallende prestatie op de Mont Ventoux niet ontgaan en vroeg hem mee te doen aan een talentendag. Hierop stortte hij zich op het ‘aangepast roeien’ en werd vervolgens in 2015, op 42-jarige leeftijd, zowel nationaal als Europees kampioen. Edwin herinnert zich: “Mijn directe tegenstander, een Pool, voelde vooraf nog aan mijn spierballen en liet duidelijk merken dat ik geen kans maakte. Die gasten had zúlke armen! Maar dankzij mijn doorzettingsvermogen heb ik het toch geflikt.”

Paravolley
Het paravolleybal ziet Edwin nu als ‘pas op de plaats. Hij trainde al mee met de nationale selectie, maar doet het nu tijdelijk wat rustiger aan, zodat zijn vrouw aan haar carrière kan werken. Maar de ambities zijn er nog steeds: “Ik train nu vooral om technisch beter te worden. En hopelijk staat de deur bij het Nederlands team daarna nog voor me open.”

Door: Theo van Etten

TILBURG - Edwin Vermetten zitvolleybal, paravolley gymzaal Amarant 13-02-2016. Sport met beperking.

TILBURG – Edwin Vermetten zitvolleybal, paravolley gymzaal Amarant 13-02-2016. Sport met beperking.