Kirsten van de Ven is ex-voetbalinternational en ex-speelster van Willem II. Maar bovenal is zij deze zomer ambassadeur voor Speelstad Tilburg tijdens het WEURO2017, het EK voetbal voor vrouwen. Haar actieve carrière kende veel hoogtepunten maar het kwam niet vanzelf. 

Kirsten verhuisde op haar 19e naar Amerika om prof te worden. Vervolgens speelde ze met de beste voetbalsters van de wereld en kwam ze via Willem II en het Zweedse Rosengård in 2016 bij FC Twente terecht. Daar bekroonde de aanvalster haar loopbaan met het landskampioenschap. 

‘Winnen is mooi, maar het kan altijd beter’ 

Ondanks Kirsten’s voetbaltalent kwamen deze prestaties haar niet zomaar aanwaaien. Een groot doorzettingsvermogen bracht haar uiteindelijk naar de absolute wereldtop. Een eigenschap die ze thuis met de paplepel kreeg ingegoten. Kirsten: ‘Presteren vonden mijn ouders heel belangrijk. Winnen was mooi, maar het kon altijd beter. Daardoor was ik op mijn best als het er écht om ging. Kijk, mijn ouders zijn ondernemers en leerden mij om doelen waar te maken. Dat ik profvoetballer wilde worden vonden  ze prima, maar pas nadat ik een plan had waarmee ik binnen 10 jaar ook mijn Master zou behalen.’

Tegen het einde van haar profcarrière kreeg Kirsten steeds meer last van oude blessures. Vooral hersenschuddingen, opgelopen bij een kopduel of een knullige botsing met de knie van een andere speelster. Het advies was om te stoppen. ‘Dat was een lastige periode want uiteindelijk doe ik niets liever dan een bal zo hard mogelijk de kruising in jagen’, blikt Kirsten terug. 

‘Jongeren leren niet goed voor zichzelf op te komen’ 

‘Als ik vroeger na een blessure op de bank belandde, kon ik bikkelhard voor mezelf zijn. Ik twijfelde aan mezelf en trainde nóg harder. Maar ja, de trainer maakt uiteindelijk toch de keuze… Hoewel dat niet altijd waarheid is natuurlijk. Alleen wist ik dat toen nog niet. Als jongere leer je namelijk niet goed om voor jezelf op te komen.’ Tegenwoordig weet Kirsten deze periode beter te relativeren: ‘Ik beleef de mooie herinneringen nu veel bewuster. Als topsporter keek ik vooral naar de 5% die ik niet haalde, nu durf ik ook naar die andere 95% te kijken.

Door: Theo van Etten